تفاوت امضای دیجیتال با امضای الکترونیکی:

امضای دیجیتال مبتنی بر  RSA

امضای دیجیتال نوعی رمزنگاری نامتقارن است.

امضاهای دیجیتال در بسیاری از جنبه‌ها مشابه امضاهای سنتی دستی هستند.

یك امضای دیجیتالی در حقیقت یك طرح ریاضی برای اثبات هویت و اعتبار یك پیغام یا سند دیجیتالی است. یك امضای  دیجیتالی معتبر به گیرنده پیام نشان می‌دهد كه این پیغام توسط شخص شناخته شده‌ای ارسال شده و در زمان انتقال نیز  

تغییر نكرده است. امضاهای دیجیتالی معمولا برای انتشار نرم‌افزارها، نقل و انتقالات مالی و موارد د.یگری كه تشخیص  جعل در آن اهمیت دارد، مورد استفاده قرار می‌گیرند.

یك طرح امضای دیجیتالی نوعا از سه الگوریتم تشكیل شده است. الگوریتم کلید ، الگوریتم امضا و الگو ریتم اعتبار یابییك مركز گواهی هویت (CA) در حقیقت مانند یك دفترخانه اسناد رسمی عمل می‌كند كه الكترونیكی است. اسناد منتشر  

شده توسط این مركز از اعتبار حقوقی و قانونی برخوردارند. وظیفه این مركز نگهداری كلیدهای عمومی افراد و  مشخصات آن‌ها و صدور گواهی تایید تعلق یك كلید به یك فرد است.

در قانون تجارت الكترونيك ايران در تعريف امضاي الكترونيك مقرر مي‌دارد: امضاي الكترونيك عبارت از هر نوع علامت  منضم شده يا به نحو منطقي متصل شده به داده  است كه براي شناسايي امضاء كننده داده مورد استفاده قرار مي‌گيرد.

امضای دیجیتال پیشرفته‌ترین و پرکاربردترین نوع از امضاهای الکترونیک است و به دلیل امنیت بالای آن جایگزین سایر  روش‌های موجود شده و بیشتر قانونگذاران ـ از جمله قانونگذار تجارت الکترونیک ایران ـ این شیوه از امضاء را  

پذیرفته‌اند. امضای دیجیتال مبتنی بر علم  رمز گذاری است .

 امضاي الكترونيك به هر تأييدي اطلاق مي‌شود كه به صورت الكترونيك ايجاد شده و ممكن است يك علامت، رمز، كلمه،  عدد، يك اسم تايپ شده، تصوير ديجيتال يك امضاي دست‌نويس، و يا هر نشان الكترونيك اثبات هويت باشد كه توسط  صادركننده يا قائم‌مقام وي اتخاذ و به يك قرارداد و يا هر سند ديگري ملحق شده باشد.

امضاي الکترونيکي در واقع شکل اسکن شده امضاي واقعي يک فرد است که در سيستم‌هاي اتوماسيون اداري در  سازمان‌ها  مورد استفاده قرار مي‌گيرد.